Radicalisering op de campus : welke rol kunnen hogeronderwijsinstellingen opnemen bij het voorkomen en aanpakken van radicalisering bij jongeren?

Sinds het begin van dit decennium beschouwen beleidsmakers het voorkomen en aanpakken van radicalisering als een belangrijke antiterreurstrategie. Aangezien onderzoek uitwijst dat radicalisering vaak gekoppeld kan worden aan de adolescentiefase, krijgt de onderwijssector belangrijke verantwoordelijkheden toegewezen. Terwijl in de beleidsplannen de rol van het leerplichtonderwijs vaak een heldere invulling krijgt, is dit veel minder het geval voor hogeronderwijsinstellingen. Op basis van een vergelijking van beleidsprogramma’s uit vier Europese landen worden de best practices en aandachtspunten voor het beleid geformuleerd. Dit onderzoek wijst uit dat het duidelijk is dat hogeronderwijsinstellingen een belangrijke rol kunnen opnemen in zowel het voorkomen als het aanpakken van radicalisering. Een samenwerking met lokale partners is onontbeerlijk om de juiste actoren in de verschillende fases van het radicaliseringsproces in te schakelen. Het recht op vrije meningsuiting en debat kan als één van de belangrijkste preventieve strategieën worden beschouwd. Er ontbreekt echter een degelijk instrument om de bestaande beleidsprogramma’s te evalueren en bij te sturen.